prolog

Kochany Williamie!

Och... czy to nie brzmi nazbyt oficjalnie po tym wszystkim, co razem przeszliśmy? Stanowczo zbyt oficjalnie... Będę szczera, walczyłam ze sobą, kiedy pisałam tą wiadomość. Z jednej strony obiecałam sobie, że nie będę rozdrapywać Twoich ran, ale z drugiej nie mogłam tak po prostu odejść bez pożegnania.

Nabazgrałam te kilka słów. Nie była to scena rodem z powieści, nie gniotłam kolejnych pergaminów, nie robiłam kleksów i nie płakałam. Usiadłam i napisałam.

Bill, spędziłam z Tobą najwspanialszy czas, ale jestem pewna, że Ty jeszcze kiedyś będziesz szczęśliwszy niż byłeś ze mną. Cieszę się, czując przy tym dziwne ukłucie zazdrości. Chyba nawet rumieniec pojawił się na moim policzku. Albo nie...?

Ale pora wrócić do bolesnego tematu. Williamie, niech to wszystko zostanie między nami. Nie wolno Ci nikomu zdradzić naszych tajemnic. Nikomu.

Bill, mój kochany, będę tęsknić do końca życia.

- Muna.

Bill złożył pergamin z ogromną starannością, a potem westchnął głośno. Spojrzał na swoje zmęczone dłonie, które pokrywała sieć malutkich zmarszczek. Muna się nie myliła. Męczyna zaznał w życiu wiele cierpienia, ale w ostateczności był szczęśliwy, szczęśliwszy niż z lekko zakręconą i tajemniczą Egipcjanką.

Otworzył pudełko ze swoimi pamiątkami z Egiptu i pomiędzy stosik starych fotografii wsunął list. Z żoną rozmawiali o wszystkim, dzieciom opowiadał mnóstwo historii o grobowcach, mumiach i piramidach, ale Muna była czymś więcej niż tylko wspomnieniem. Była kluczem do tego, kim stał się dziś.

* * *

Tak. Takie prologi powinny być zakazane. Jest stanowczo zbyt krótki i bardzo niewiele wnosi. Jestem na siebie zła, że w ogóle go opublikowałam, ale obiecuję, że rozdział pierwszy pojawi się najpóźniej w niedzielę.